ለምን ተፈጠርን ?
ሕልውና ማለት ከቀላል ‘መኖር’ ያለፈ ትልቅ ትርጉም አለው። ምንም እንኳን እዚህ ላይ ሕልውና የሚጀምርበትን ትክክለኛ ቅጽበት ለመወሰን ባልፈልግም፣ ለዚህ ጽሑፍ ዓላማ፣ ሕልውናን ከአለመኖር ሁኔታ ወደ መሆን ሁኔታ መሸጋገር፣ ማለትም አንድ ነገር ወይም ሰው ወደ መታየት መምጣት ብዬ እገልጸዋለሁ። ሆኖም ግን፣ ሕልውና የሚጀምረው በመጀመሪያው ቅጽበት ብቻ አይደለም፤ ከዚህ በኋላ ስለሚኖረው ሁኔታም ጭምር ነው። ለምሳሌ የሚያውቁትን ሰው ሲያስቡ፣ የሚያዩት ሰውነታቸውን ወይም የተወለዱበትን ቅጽበት ብቻ አይደለም። ይልቁንም፣ ደግነታቸውን፣ ቀልዳቸውን፣ አብሯቸው ያሳለፉትን ትዝታ ያስባሉ። በመሆኑም፣ የእነሱ ሕልውና ከቅርጽ ባሻገር ከግንኙነት፣ ከትዝታ፣ ከእውቀትና ከመገኘት ጋር የተሳሰረ ነው።
የሰው ልጅ ሕልውና በትክክል እንዲበለጽግና እንዲያድግ የተወሰኑ ባሕርያት የግድ ያስፈልጉታል። እነዚህ ባሕርያት ሲጠፉ ደግሞ ሕይወት መድረቅ ይጀምራል። ከእነዚህ መሠረታዊ ፍላጎቶች አንዱ አብሮነት ነው። አብሮነት ልክ ተክል በጠንካራ ሁኔታ እንዲያድግ በአፈር ውስጥ እንዳለ ወሳኝ ማዕድን ሆኖ ያገለግላል። እንዲያውም፣ አብሮነት ወሳኝ መሆኑ የንድፈ ሐሳብ ብቻ ሳይሆን ታሪክ ራሱ የሚመሰክረው እውነት ነው። በብዙ ባሕሎች ውስጥ፣ አንድን ሰው ከማኅበረሰቡ መለየት ወይም ማግለል (ostracism) እንደ ከባዱ ቅጣት ይቆጠር ነበር። ይህ ዓይነቱ መገለል ከአካላዊ ጉዳት የበለጠ አጥፊ መሆኑን መረዳት ይቻላል። ስለዚህ፣ አብሮነት ተጨማሪ ነገር ወይም ጉርሻ ሳይሆን፣ ለግለሰብ ሕልውና ከሚቀርቡት ጥልቅ ፍላጎቶች አንዱ እንደሆነ ግልጽ ነው። ይህንንኑ እውነት ነው ዘፍጥረት በጥቂት ቃላት የገለጸው፡-
“ሰው ብቻውን ይሆን ዘንድ መልካም አይደለም።” ዘፍጥረት 2:18
ከዚህ በመነሳት፣ አንድ ጥያቄ ማንሳት ይቻላል፡ ሰዎች ለምን ጨርሶ ልጆችን መውለድ ይፈልጋሉ? ለምን በሁሉም ባሕሎችና ዘመናት ሁሉ ቤተሰብ፣ ጋብቻ ወይም ጓደኝነት የሕይወት ዓላማ ተደርጎ ይወሰዳል? መትረፍ፣ ውርስ ወይም ማኅበራዊ ግዴታዎች ለዚህ በከፊል ምክንያት ሊሆኑ ቢችሉም፣ የጉዳዩን ልብ ግን አይነኩትም። እኔ እንደማምነው፣ የዚህ ሁሉ ሥር ኃይል አብሮነት ነው። ይህ ግብይት ላይ ያተኮረ አይደለም—ስለሚያገኘው ወይም ስለሚሰጠው ሳይሆን—በቀላሉ የሌላው መገኘት የሚያመጣው ደስታ ነው። ይህም በወላጅነት ውስጥ በግልጽ ይታያል። ልጆች ከፍተኛ መስዋዕትነት ይጠይቃሉ። ሆኖም ግን ወላጆች ይህንን በደስታ ይመርጣሉ። ይህ የሚሠራው በአብሮነት ፍለጋ ሐይል ነው —ውጫዊ ግፊት ሳይሆን ውስጣዊ ግፊት ነው። በመሆኑም፣ አብሮነት ሕልውናን በመጀመሪያ ባያስጀምርም፣ ይደግፈዋል እንዲሁም ያበለጽገዋል። ሕልውናውን ከፈጠሩት ነገሮች የሚጨመር ወይም የሚቀነስ ነገር አይደለም፤ ይልቁንም ያንን አካል በጥልቀት ይሞላል። አብሮነት ከግንኙነት በላይ ነው።
ልጆች የወላጆቻቸውን ባሕርያት እንደሚያንፀባርቁ ሁሉ፣ የእኛ ባሕርያትም በአንዳንድ መንገድ የአምላክን ባሕርያት ሊያንፀባርቁ እንደሚችሉ ማሰብ ይቻላል በዬ አምናለሁ። ቅዱሳት መጻሕፍት በእርሱ ምስል እንደተሠራን ስለሚናገሩ፣ በእኛ ውስጥ ውስጣዊ የሆነው ነገር፣ በፍጹም መልክ፣ ለእርሱም እንደሚሆን መገመት እንችላለን። ታዲያ፣ አብሮነት ለአምላክም ይሠራል? አዎ እላለሁ። በእኛ በኩል፣ ጓደኞቻችን ሊተዉን ስለሚችሉ ብቸኝነት ሊሰማን ይችላል። አምላክ ጋር ግን እንዲህ አይደለም። የክርስቲያን የሥላሴ አስተምህሮ በሚያምር ሁኔታ ይመልሰዋል። አንድም ሶስትም የመሆኑ ሚስጥር በውስጡ ጥልቅ የሆነ አብሮነትን ከዘለዓለም ዘመናት በፊት ጀምሮ እንደነበር ያስረዳል። አምላክ ፍቅር እንደሆነ ሁሉ፣ ፍቅርን ሙሉ በሙሉ የሚገልጽበት አካል ከዘላለም ሊኖረው ይገባል። ፍቅር ደግሞ ሁልጊዜ የሚሰጥ እና የሚቀበል ግንኙነት ይፈልጋል።
አምላክ ፍጹም እና የማይለወጥ ከሆነ፣ ማንነቱ የሆነው ፍቅር ከዘላለም ፍጹም መሆን አለበት። እርሱ የፈጠራቸው ፍጡራን ባይኖሩትም፣ ፍጹም ፍቅሩን የሚለዋወጥበት ፍጹም አካላት በራሱ ውስጥ ያስፈልገዋል። ሥላሴ ይህንን ውስጣዊ አብሮነት ያሳያል፤ በሦስቱ አካላት መካከል ያለው ፍጹም መከባበር እና መተባበር ነው። ስለዚህ፣ አምላክ ማንኛውንም ፍጥረት ሳይፈልግ ሙሉ እና ፍጹም ነው። በመጨረሻም፣ ለእኛ ሕልውናችንን ለመደገፍ አብሮነት አስፈላጊ ነው። ለአምላክ ግን አብሮነት ከውጭ የሚያገኘው ነገር ሳይሆን የእርሱ ማንነት አካል ነው።
አብሮነት ለእኛ ውስጣዊ ከሆነ፣ በተመሳሳይ ሁኔታ ለእርሱ ደግሞ የበለጠ በጥልቀት ውስጣዊ መሆን አለበት። ይሁን እንጂ፣ እንደ እኛ ሳይሆን፣ አምላክ ከባዶነት ወይም ከፍላጎት አይፈጥርም። እርሱ በራሱ ውስጥ ፍጹም አብሮነትን አስቀድሞ ይዟልና፣ ምንም የሚጎድለው የለም። ስለዚህ፣ ፍጥረት መሙላት ሳይሆን መፍሰስ ነው—የብዛትና የበረከት ተግባር። ልክ አንድ ሰው በብዙ ጓደኞች ኅብረት መደሰት እንደሚችል፣ እንዲሁ አምላክ በፈጠራቸው ስፍር ቁጥር በሌላቸው ፍጥረታት ኅብረት ይደሰታል። እርሱ ከቢሊዮኖች ከሚቆጠሩ ሰዎች፣ እና ዙፋኑን ከከበቡት ከመላእክትና ከሰማያዊ ፍጥረታት ብዛት ጋር አብሮነትን በደስታ ይጋራል። በአጭሩ፣ ፍጥረት ከአምላክ ራሱ ይመነጫል፣ አስቀድሞ በእርሱ ውስጥ ካለው የአብሮነት ሙላት። በመሆኑም ፍጥረት የተፈጠረው ለአብሮነት ነው።